गजल

पत्थर रहेछन यार तिम्रो त्यो मुटुमा पनि पग्लिए न आखिर यसरी सम्झाउँदा पनि

जस्लाई मैले हेर्दा मात्र बहुत नराम्रो लाग्छ उसैलाई हेरि रहन्छन् यि मेरा आँखा पनि

चिन्ता लाग्दैन थियो बरु म मृत्यु मा पुग्दा बिरामि पर्नु हुन्छ आमा र कहिले बा पनि

आउछन वर्षाद बनेर आउछन् बेला बेला रोकिदैन रोक्दा कत्ति आँसु का थोपा पनि

मनले चाहेको इच्छा पुरा नभएनि के भयो र दुनियाँ सफर गर्छन मित्र रहरहरु ले मेरा पनि

मेरो पीडामा टुलुटुलु हेरि रमाउछौँ तिमीले सत्रु ले त आशु झार्छन् बरु जाने बेला पनि

आरती वड ( आरु ) अछाम साँफेबगर ११ हाल : काठमाडौं